bisArt denkt dingen

What I love about Art?
Alles kan, niets moet.

Oktober 2015

Bij jezelf op bezoek

 

‘Ik begrijp het niet’ zei ze met een frons, en ze liet haar schouders hangen.

‘Wat wil de kunstenaar hiermee bedoelen?’ vroeg hij, verwijtend wijzend naar het werk, boos bijna.

‘Ik zie er niks in’ zuchtte ze en ze zette al een stap naar achter, nam afstand.

 

Ze keken naar een abstracte collage:

 

Het zit zo:

We mogen ook stoppen met te willen begrijpen, weten, achterhalen.

We mogen ook gewoon beginnen voelen en beleven.

 

Vergelijk het met instrumentale muziek:

Er zijn geen woorden om je op weg te helpen het lied te begrijpen, je krijgt via de muziek een aanleiding, een kans.

Een kans om te voelen, een persoonlijke belevenis te ervaren die je verder helemaal naar eigen wens mag invullen.

Jezelf bevrijden van de keten van de hoorbare of zichtbare werkelijkheid.

Ga eens bij jezelf op bezoek. En gebruik een kunstwerk als deur daar naartoe.

 

Het maakt nl niets uit wat de kunstenaar heeft willen bedoelen, doorgaans wil de kunstenaar vooral ‘iets’ teweeg brengen, en dat ‘iets’ mag los staan van zijn/haar initiële vertrekpunt. En bij bisArt verwacht er trouwens niemand dat je een werk begrijpt, dat zou haast saai zijn.

Het gaat erom dat je jezelf meer leert te begrijpen.

 

Het gaat erom wat een kunstwerk met jou doet.

Wat vind je lelijk aan het werk? En wat zegt dat over jezelf?

Wat vind je mooi aan een werk? En wat zegt dat dan weer over jezelf?

 

Dat is de essentie van kunst beleven.

En de essentie is toch essentieel?

 

bisArt wenst iedereen toe om lelijk te durven zijn,  verdrietig, ongelukkig.

bisArt gelooft niet in een permanente staat van opperste geluk.

bisArt heeft nood aan harmonie, aan dieper durven gaan, naakt mogen zijn.

Wij allemaal.

 

 

November 2013

Deugd voor het vlees

Hij zat daar maar.
En ik voelde hem tot in de toppen van mijn tenen.

We zijn inmiddels 8 uren verder. En ik voel em nog.
Hij van klei, ik van vlees, en toch was er een connectie.
Ik zweer het u.

Vandaag ging bisArt weer op schattenjacht. Altijd tof.
Maar alleen soms gebeurt het.
Dan kijk ik ernaar, en voel het, door heel mijn lijf.

En ook daarom is bisArt ontstaan.
Omdat ik er geen genoeg van krijg, van dat voelen.
En ik kan ze niet allemaal kopen.
Maar ik kan ze wel verkopen.
En op die manier proberen mensen mee te laten voelen.

Er zijn kunstwerken die gewoon respect afdwingen.
En respect vraagt tijd.
Het kan zo’n deugd doen om even de tijd te nemen om een kunstwerk te laten doordringen, gewoon door te kijken, en te laten sijpelen.

Sijpelen, wat een heerlijk woord.
Wie sijpelt er nou nog genoeg?
Ja. We mogen meer sijpelen.
Volgens mij zou dat deugd doen.
Echt deugd, deugd aan ons vlees.

'Het doel van de kunst is niet het uiterlijk van dingen weer te geven, maar het innerlijk... dat is de echte werkelijkheid.' (Aristoteles)


 

 

 

 

Mei 2013

Een schilderij of uw leven

Een wit doek
Niets

Een idee
Een begin

Laag na laag na laag
Jaar na jaar na jaar

Soms fel gekleurd
Hevige jaren

Soms rustige tonen
De jaren van comfort

En dan komt alles samen
Een stap achteruit, blik op het geheel

Op zich stelt het niets voor
Een gewoon mensenleven

Een kras, een plek, een veeg
Herinneringen

Het hoeft allemaal niets te betekenen,
Als het geheel maar klopt

Toch?

Modern abstract schilderij

 

 

 

 

 

 

April 2013

Artgasme

Dus ik naar New York.
De hele 4-daagse tot in de puntjes voorbereid, rekening houdend met voor ieder wat wils, en die ieder dat waren er 5.
Voor mezelf was dag 2 het hoogtepunt: Visit Moma!
Een totaal ‘artgasme’ overviel mij bij de werken van Monet, Van Gogh, Munch, Kandinsky, Warhol… !

Wie de hedendaagse kunst wil begrijpen moet ‘ze’ eigenlijk allemaal hebben gezien, bij voorkeur in de juiste volgorde.

‘Pfff, tegenwoordig zetten ‘ze’ een rode streep op een blad en voila, het ‘kunstwerk’ is klaar’ hoor ik menig toeschouwer zuchten.

O.a. Piet Mondriaan deed dit al echter al tijdens de eerste wereldoorlog, wat een shock veroorzaakte in de kunstwereld, en de kunst een totaal nieuwe weg deed inslaan, met de tegenwoordige gevolgen van dien…

Wat het voor mij een abstract werk helemaal interessant maakt is dat, net als Mondriaan, de kunstenaar evengoed een perfect figuratief werk kan maken.
Zo bijv. Geert De Meyer.
Door zijn jaren als figuratief kunstenaar is hij geweldig in staat om een abstract doek te maken dat helemaal ‘klopt’ door o.a. de kleurencomposities.

Om het heden te begrijpen, en dat geldt niet alleen voor de kunst, is het toch interessant om eerst een kijkje achteruit te nemen, alvorens te kiezen welke richting je best vooruit neemt? 

 

Moma New York Geert De Meyer, abstract kunstwerk

 

 

Maart 2013

Schele portretten

Kunst hielp, en helpt me nog steeds, om de juiste vragen te stellen om mijn weg te vinden in een wereld waarin ik ogenschijnlijk telkens opnieuw in verloren liep. 

Telkens opnieuw botste ik op absurde regels en vermits ik een probleem schijn te hebben met autoriteit liep ik telkens maar weer een andere kant op.

Tot ik de wereld van de kunst ontdekte. Wat een verademing. Kunstenaars doen, met alle respect, in feite maar wat. Ze creëren, choqueren, vervelen, entertainen, ...het zal ze vaak worst wezen, als het maar 'iets' doet, en dat begint vaak met het zichzelf van een drang ontdoen.

En dat in een wereld waarin teveel mensen hun 'drangen' onderdrukken om te voldoen aan de -volgens mezelf al te vaak- bizarre regels van de 'consumptie maatschappij' om het hoge woord dan maar te gebruiken.

Net zoals in 'het echte leven', kan je simpelweg nooit goed doen voor iedereen. Dus doe je beter maar wat, er zullen altijd mensen zijn die het maar niets vinden, maar de kans is groot dat er wel mensen zijn die er iets aan beleven, en voor hen is het belangrijk dat kunstenaars met hun werken naar buiten komen.

Persoonlijk beleef ik heel wat lol aan kunst kijken.

Neem nou bijvoorbeeld deze van Hans Peter Feldmann:

Een klassiek portret, op zich misschien redelijk saai (als men geen rekening houdt met de kunst om zulke portretten te maken), maar hij haalt hier een grapje uit door de figuren op de portretten scheel te laten kijken waardoor het hele klassieke portret een grap wordt.

Ik vind dat hylarisch.

Je kan iemand nog zo perfect afschilderen als je wil, maar aan iedereen 'scheelt' wel iets...niet?